«Πρωτοχρονιά στην Παιχνιδοχώρα» είναι θεατρικό έργο για Χριστούγεννα για Γυμνάσιο (ηλικίες 12–15), με 13 ρόλους (προσαρμόζεται 8–15) και διάρκεια 35 λεπ. Συγγραφέας: Παναγιώτης Χρυσίδης. Το πλήρες κείμενο διατίθεται δωρεάν σε PDF.
Παραμονές Χριστουγέννων του 1951, η Κυρά Σμαράγδω, μια Μικρασιάτισσα πρόσφυγας που έχει αφιερώσει τη ζωή της στην κατασκευή παιχνιδιών, θυμάται το θαύμα που άλλαξε για πάντα τη ζωή της. Στον φάρο όπου λειτουργεί το παιχνιδοποιείο της παίζουν καθημερινά παιδιά, ώσπου ο πειρασμός τα οδηγεί να πάρουν κρυφά μερικά παιχνίδια, μια πράξη που θα τα φέρει αντιμέτωπα με τις επιλογές τους.
Μέσα από μικρασιατικά χριστουγεννιάτικα έθιμα, μνήμες προσφυγιάς και ένα αναπάντεχο θαύμα, το έργο αναδεικνύει τη δύναμη της ειλικρίνειας, της συγχώρεσης και της προσφοράς. Απευθύνεται κυρίως σε μαθητές Γυμνασίου και συνδυάζει τη συγκίνηση με τη βιωματική μάθηση της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Σκηνικά: Το έργο δεν απαιτεί σύνθετες αλλαγές σκηνικού. Ο βασικός χώρος είναι το εσωτερικό ενός φάρου που λειτουργεί ως παιχνιδοποιείο. Προαιρετικά: ένας πάγκος ή τραπέζι εργασίας, διάσπαρτα παιχνίδια. Επίσης, ένα στολισμένο καράβι. Η μετάβαση στην πόλη μπορεί να αποδοθεί συμβολικά με φωτισμό, μουσική και κίνηση, χωρίς αλλαγή σκηνικού.
Αντικείμενα: (παλιά και χειροποίητα) παιχνίδια, στολισμένο καράβι, Χριστόψωμο ή συμβολικό ομοίωμά του, γλυκίσματα και απλά εργαλεία κατασκευής παιχνιδιών.
Κοστούμια: Προτείνονται απλά κοστούμια εποχής 1950–1951. Η νεαρή και η ηλικιωμένη Σμαράγδω μπορούν να έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό στοιχείο, ώστε να γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο σε διαφορετικές ηλικίες.
Σκηνοθετικά, το έργο στηρίζεται στη διαρκή συνομιλία παρόντος και παρελθόντος. Η Κυρά Σμαράγδω δεν λειτουργεί απλώς ως αφηγήτρια· παρακολουθεί και σχολιάζει τη νεότερη εκδοχή του εαυτού της, ώσπου οι δύο χρονικές περίοδοι συναντιούνται επί σκηνής. Η μετάβαση από το 1951 στο παρόν μπορεί να αποδοθεί λιτά, κυρίως μέσα από φωτισμούς, κίνηση και αλλαγές στον ρυθμό της παράστασης.
Οι έντεκα σκηνές είναι σύντομες και σαφώς διακριτές, γεγονός που διευκολύνει την οργάνωση των προβών σε μικρότερες ομάδες. Επειδή όμως η ιστορία εξελίσσεται γραμμικά και κάθε σκηνή συμπληρώνει την προηγούμενη, δεν προτείνεται η αφαίρεση ολόκληρων βασικών σκηνών. Μπορούν, ωστόσο, να γίνουν μικρές περικοπές ή ανακατανομές ατάκων, ιδιαίτερα στις ομαδικές σκηνές των παιδιών.
Η διανομή είναι επίσης προσαρμόσιμη. Οι ατάκες των δέκα παιδιών μπορούν να ανακατανεμηθούν ανάλογα με τη σύνθεση της ομάδας, ενώ ο ρόλος του Γέρου μπορεί, εφόσον χρειάζεται, να δοθεί με διπλοδιανομή σε παιδί που δεν συμμετέχει στις συγκεκριμένες σκηνές. Κεντρικός σκηνοθετικός άξονας καλό είναι να παραμείνει ο φάρος: από τόπος απομόνωσης μετατρέπεται σταδιακά σε σύμβολο προσφοράς, μνήμης και φωτός προς τους άλλους.
— Παναγιώτης Χρυσίδης
Ανεβάσατε το έργο; Στείλτε μας φωτογραφίες από την παράστασή σας στο info@skinodetis.gr — με κρυμμένα πρόσωπα, χωρίς ονόματα παιδιών, με τη συγκατάθεση του σχολείου και των γονέων.
Μια παρέα νέων ανακαλύπτει ένα παλιό μπαούλο γεμάτο αναμνήσεις, γράμματα και προσωπικά αντικείμενα. Τα ευρήματα τους ταξιδεύουν στον Νοέμβριο του 1973, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, και τους αποκαλύπτουν μια ιστορία αγάπης, αγώνα και απώλειας. Μέσα από το παρελθόν, οι ήρωες ανακαλύπτουν τη σημασία της μνήμης, της ελευθερίας και της δημοκρατίας.
90-100 · Ηλικίες 13–18
Πρόκειται για ένα παιδικό μονόπρακτο για το Πολυτεχνείο, τη δημοκρατία και τη δύναμη των συναισθημάτων, της αγάπης και της ελευθερίας.
25 λεπ. · Ηλικίες 4–7
Ένα συμβολικό θεατρικό έργο για τη δημοκρατία, την ελευθερία και την ιστορική μνήμη. Πρόσωπα από διαφορετικές εποχές συναντιούνται στο κατώφλι της ιστορίας και συνομιλούν για τη βία, τη μισαλλοδοξία και την ευθύνη των ανθρώπων απέναντι στο μέλλον.
25-30 λεπ. · Ηλικίες 10–18